Myanmar… two years!

©MaroVerli-Malaysia & Borneo

©MaroVerli-Malaysia & Borneo

Αυτό.

Δύο βαλίτσες που σύνολο πρέπει να ζυγίζουν 30 κιλά.

Ένα άδειο σπίτι, όχι το δικό μου, μια και το δικό μου το έχω ξενοικιάσει.

Και στην Yangon, όλοι οι φίλοι έχουν φύγει για διακοπές.

Σε λίγες ώρες κλειδώνω την πόρτα, δεν αποχαιρετώ κανέναν, ένα μήνα τώρα χαιρετούσα και έκλαιγα…δεν κάναμε και τίποτα άλλο!

Φτάνω αεροδρόμιο, παλεύω να τους πείσω για τα 2 κιλά παραπάνω στην βαλίτσα μου και ξεκινάει το ταξίδι.

Και με αυτό που ξεκίνησε πριν 2 χρόνια?

Ένας κύκλος κλείνει για να ανοίξουν Νέοι. Νέα μονοπάτια, νέες επιλογές, με νέες κατευθύνσεις.

Δεν θέλω να το κάνω μελό… στην πραγματικότητα παρτάρω που φεύγω και που έρχομαι…

Ούτε θα βάλω μουσικές τύπου “It’s a new day, It’s a new life….”… γιατί δεν είναι.

Δεν είναι σήμερα τουλάχιστον. Ήταν κάθε μέρα τα τελευταία δύο χρόνια.

Τότε που δούλεψα σαν δασκάλα, τότε που κρύφτηκε πίσω από την αγκαλιά μου ο Herrick . τότε που συνάντησα εκείνο τον μοναχό και με κέρασε τσάι, τότε που πήρα την φωτογραφική μου και γύριζα την Βιρμανία ρωτώντας τι είναι αγάπη, τότε που όλο αυτό έγινε ένα όμορφο ξεκίνημα για μια άλλη καριέρα, τότε που συνάντησα τις φίλες μου στην Ιταλία και κάναμε road trip, τότε που πήρα το βραβείο της Biennale, τότε που δεν με άφησαν να μπω στην χώρα λόγω διαβατηρίου και γύριζα Ταϊλανδή και Μπαλί, τότε που ξεκίνησα να δουλεύω στο περιοδικό σαν φωτογράφος, τότε που ταξίδεψα στο Βόρνεο και επισκέφθηκα την φυλή Bajau, τότε που έφτιαξα μόνη μου τα πρώτα μου κεφτεδάκια….

Αλλά ήταν και τότε που χρειάστηκε να σκοτώσω μια, δύο, τρεις….μπιπ (μην ξαναλέμε τι έντομο είναι αυτό), τότε που έπρεπε να βρω μια διαμονή ή μια δουλειά όσο περίμενα το διαβατήριο στην Ταϊλάνδη, τότε που πήγα στο Λάος με παρέα και βρέθηκα μόνη, τότε που γυρνούσα κουρασμένη αργά το βράδυ γιατί έκανα δύο δουλειές, τότε που η γιαγιά μου αρρώστησε και εγώ δεν ήμουν εκεί, τότε που το σπίτι ήταν άδειο, άδειο…απλά αυτό, τότε που έψαχνα απεγνωσμένα ένα σπίτι και όλα ήταν πανάκριβα, τότε που έψαχνα δουλειά, τότε που η συμφωνία για τη δουλειά ακυρωνόταν για διάφορους λόγους…

Αυτός είναι  ο κύκλος που κλείνει και αφήνει πολλά κομμάτια του μέσα μου. Την δύναμη, την φλόγα, την εμπειρία, την ψυχραιμία, το πείσμα, μα πιο πολύ την πίστη, ότι όλα στο τέλος θα πάνε καλά…είναι μονόδρομος. Και στρώνει τον δρόμο για να ανοίξουν νέοι κύκλοι. Νέα θέλω, Νέοι στόχοι, Νέα όνειρα.

Για να είμαι ειλικρινής, αυτό που θα μου λείψει πιο πολύ, είναι τα φρέσκα φρούτα που έτρωγα και… οι φίλοι.

Δεν είναι οι παιδικοί σου φίλοι, που ξέρουν τα πάντα για εσένα, αλλά είναι αυτοί που ξέρουν και μπορούν να καταλάβουν, όλα όσα ζεις σε αυτήν την χώρα. Είναι αυτοί που ξέρουν ότι αυτή η σχέση δεν θα τελειώσει με έναν αποχαιρετισμό κάποιου, κάποια στιγμή. Θα συνεχίσει, αλλά με κάποιο άλλο τρόπο. Σήμερα ξέρω ότι έχω έναν φίλο και ένα σπίτι στην Ισπανία, στην Νότιο Αφρική, στην Ζάμπια, στην Κούβα…και έχουν έναν φίλο και ένα σπίτι στην Ελλάδα.

Λοιπόν, λίγο φοβισμένη και με πολύ αγωνία που προσπαθώ να κρύψω πίσω από την λαχτάρα μου για καλοκαιρινές ελληνικές διακοπές….ένα πράγμα μόνο….

ΕΡΧΟΜΑΑΑΑΙΙΙΙΙΙ δεν ξέρω για πόσο, δεν ξέρω γιατί… αλλά η μανούλα την Δευτέρα θα έχει ετοιμάσει σπανακοτυρόπιτα… και όπως πάντα στο σπίτι μας… κερνάμε!

 

©MaroVerli-Malaysia & Borneo

©MaroVerli-Malaysia & Borneo

Well, this is it.

Two suitcases with a total weight of 30 kg.

Alone in a home, not my home, since mine is already rent by someone else.

I am in Yangon, where all my friends are gone for holidays.

In a few hours I will lock the door, I won’t say goodbye to anyone, since for the last months… we had farewell dinners and tears!!!

I will arrive to the airport, I will try to convince the staff in check in to allow me to have a couple of kilos more in my luggages and the journey will begin.

And what about with the one that started two years ago?

A circle closes to let new ones to open. New paths, new choices, new directions.

I don’t want to make it dramatic … actually I am excited about going home…

I won’t put a background music like “It’s a new day, It’s a new life ….” cause it’s not…

At least it is not for the moment. It was a new day for the past two years.

When I was working as a teacher, and Herrick was holding my finger to feel safe, when I met a monk and he offered me a tea, when I was travelling around Myanmar, with my camera asking for the meaning of love, when this was a great opportunity for a new career, when I met my friends in Italy and we did a road trip, when I had the Biennale award, when I was not allowed to enter in the country because of my passport, when I was travelling in Thailand and in Bali, when I started working in a magazine as a photographer, when I traveled to Borneo and visited the Bajau tribe, when I cooked for the first time… meatballs.

But it was also when I had to kill one, two, three… ”bib” (that disgusting insect!!), when I had to find accommodation and a short job to earn my leaving while I was waiting to receive my passport in Thailand, when I went to Laos with a friend and I ended up by travelling by myself, when I was working in two different jobs and I was coming back home late in the night feeling exhausted, when my grandmother got sick and I was not next to her, when the house was empty, empty… just that, when I desperately was looking for a house and everything was expensive, when I was looking for a job…

This is the circle that is almost closed, leaving many pieces in me.

The Strength, the passion, the experience, the patience, but most of all, the faith that at the end everything is gonna be fine… this is the one and only option.

And this closed circle give to new ones the opportunity to open.

New desires, New aims, New dreams.

To be honest, what I will miss most is the fresh fruits and… my friends.

There are not your childhood friends, who know everything about you, but those who know and can understand everything from your living in this country. They are the ones who know that this relationship will not end with a farewell. It will continue, but in another way. Today, I know that I have a friend and a home in Spain, in South Africa, in Zambia, in Cuba… and they have one in Greece.

Feeling a bit afraid and stressed which I am trying to hide since I am also excited abut my Greek summer holidays… there is only one thing to say…

I AM COMINGGGGG HOME I don’t know for how long, I don’t know why … but on Monday mum will have prepared a spinach-pie…!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s